دوستت دارم ...

به اندازه ی همه ی دردهایی که پنهان از نگاه اند.

به اندازه ی همه ی ناراستی هایی که رنج کشیده ام .

به اندازه ی همه ی نگاه هایی که سرمایشان زمستانی ام می کند و

 به اندازه ی همه ی بهارهایی که تاراج خزان شدند ...

دوستت دارم ...

به ساده گی ساده ترین لبخندها ، لبخندهایی که فریب را نمی شناسند.

به سادگی ساده ترین دلخوشی ها، آنگاه که زندگی تماما رنج می شود .

به سادگی ساده ترین بهارها ، آنگاه که تنها گلی از بهار بگوید.

به سادگی ساده ترین عبورها ، وقتی که پرستویی عزم سفر می کند.

دوستت دارم ...

به اندازه ی همه ی فاصله ها ، فاصله هایی که خیال رسیدن ندارند.

به اندازه ی همه ی بی چشم داشتی ها ، نگاه هایی که از جنس بارانند.

به اندازه ی همه ی بی پناهی ها ، آنهایی که جز آسمان پناهی ندارند.

به اندازه ی زلالی چشمه ا ی جوشان ، گرچه راهی به دریاها ندارند .

دوستت دارم  ... و می گذرم ...

همانند که روزی که به غروب می نشیند ... تا شب فرا رسد .

ماه را نیز باید مجال خودنمایی باشد که عظمت خورشید از نگاهی پنهان نماند ...

همانند بهاری به خزان می نشینم ...شاید هوس بهارها بی تابی از سر بگیرد ...نه خزانی جاویدان می ماند و نه بهاری ...

می گذرم ...که راز زندگی در گذر است ...و گذر ،  گاه دیباچه ی تحول است...سر آغاز نو شدن ...مرز فراق و وصال ...گذر ابتدای دوست داشتن است و رهایی منتهای آن ...

می گذرم و دوستت می دارم...